Blog

IMG_8173-2

Olympische Spelen Rio

De herinneringen uit Londen en Sochi lagen nog vers in mijn geheugen. Toch werd het verlangen naar Rio steeds groter. Naarmate Rio dichterbij kwam, voelde ik de kriebels in mijn buik toenemen. De openingsceremonie betekende de opening naar nieuwe dromen en nieuwe verhalen.

De eerste dag werd gelijk een dag vol met verschillende sporten. Ik wist meteen weer waarom ik zo van de Olympische Spelen houd; de passie, het streven naar het hoogst haalbare en de emoties die sporters in alle takken van sport laten zien… Ik vind het prachtig. Ik zette diverse streams aan zodat ik niets zou missen. Ik ga niet elke sport(dag) beschrijven, maar ik zal jullie meenemen naar een aantal van mijn hoogtepunten.

Wielrennen
Ik genoot van een prachtige wielerwedstrijd van de mannen en een dag later werd het wederom een prachtige wedstrijd van de vrouwen. De wedstrijd bij de mannen bracht voor Nederland misschien niet het resultaat waarop was gehoopt, maar bij de vrouwen was dat anders. 15 km voor het einde leek Nederland onderweg naar mogelijk twee medailles.

Annemiek van Vleuten volgde ik al langer. Ik “kende” haar van haar stralende lach, schitterende ogen en haar positieve instelling. Toen ze wegreed uit de kopgroep werd ik blij, dit verdiende ze! En dit verdiende wij als Nederlanders ook; een stralend voorbeeld vol positiviteit. Helaas liep alles anders… Minutenlang zocht ik op internet, luisterde ik naar de radio en naar de tv, op zoek naar een teken van leven van Annemiek. Gelukkig kwam dat bericht (het leek alleen dagen te duren) en verbaasde ze uiteindelijk vriend en vijand door er redelijk goed van af te komen. Al binnen een paar dagen gaf ze een interview en dat interview is tekenend voor Annemiek; relativerend, positief en vooruit kijkend. Laten we dat van Annemiek meenemen, naast het feit dat we hebben mogen genieten van de wedstrijd van haar leven.

Het wielrennen bracht nog meer verhalen met zich mee. De prachtige overwinning van Anna van der Breggen. Ondanks dat de medaille zijn glans een beetje verloor door de valpartij van Annemiek, was de overwinning van Anna prachtig. Maar ook wat er na haar overwinning gebeurde was prachtig; ze ontpopte zich tot een stralende kampioene die in interviews prachtig verwoordde wat ze voelde. Deze medaille was niet alleen van haar, maar ook voor haar teamgenoten!

Er was nog een prachtig verhaal… dat van Marianne Vos. Het was niet het jaar van Marianne. Haar lichaam liet haar niet meer doen wat ze het liefste deed; fietsen! Uiteraard had dat ook invloed op haar mentale gesteldheid, maar als een waardig kampioen vocht ze zich terug. Waar ze in het verleden alles had gewonnen wat er te winnen viel, moest ze nu weer bij 0 beginnen. En dat deed ze. Ze kwam terug en begon weer met winnen. Toch voelde ze tijdens de olympische wegwedstrijd dat ze niet goed genoeg was om te winnen en daarom haalde ze bidons voor haar ploeggenoten. In mijn ogen moet je een groot kampioen zijn om na zoveel overwinningen je eigen ego aan de kant te zetten en jezelf op te offeren voor de rest van het team. Wat was het prachtig hoe ze juichend als 9de over de finish kwam. En wat was het prachtig hoe ze beterschapswensen voor Annemiek verzamelde en hoe ze de dagen na de wedstrijd bij Annemiek bleef om haar te steunen.

Petje af voor deze drie voorbeelden (en ook voor Ellen van Dijk die ook twee prachtige wedstrijden reed).

Zeilen
Helaas zagen we relatief weinig van de zeilwedstrijden. Sinds Londen volgde ik Marit Bouwmeester en Dorian van Rijsselberghe. De wilskracht en de zware fysieke trainingen van Marit waren indrukwekkend. Het was mooi om te zien hoe zij richting Rio sterker en sterker werd.

Dorian is een verhaal op zich. Na Londen is er veel veranderd in zijn leven, maar ondertussen trainde hij door. Hij wilde alles op alles zetten om zijn olympische titel te prolongeren. Ondanks zijn streven om de beste te blijven, werd ik keer op keer verrast door zijn ontspannen houding. De levenslust en het plezier in zijn sport straalde van hem af. Ik genoot van zijn fantastische prestatie, maar daarnaast genoot ik van zijn fantastische instelling. Op zijn website neemt hij ons gelijk mee; “Ik heb een geweldig leven. Bijna iedere dag mag ik buiten in de natuur bezig zijn met mijn grote passie; windsurfen. Het geeft me een enorme kick er alles aan te doen om uit te blinken in mijn sport. Olympisch kampioen worden is fantastisch. Maar de weg er naar toe is misschien nog wel mooier.” Ik heb genoten van zijn . Wat een kanjer, wat een voorbeeld!

Atletiek
Als ik het dan heb over de positiviteit die rond Dorian hangt, dan kan ik Churandy Martina natuurlijk niet voorbij lopen. Vier jaar geleden leerde ik hem voor het eerst kennen. Hij betoverde me met zijn stralende lach en positieve woorden. Zijn woorden “ik ben blij” echoden nog lang in mijn hoofd. Het was prachtig hoe hij ook dit jaar Nederland overspoelde met positiviteit en blijdschap. Het was mooi om te zien hoe hij zich over Dafne Schippers ontfermde toen ze teleurgesteld was en het was mooi hoe hij heel Nederland en Curacao bedankte voor het opstaan en het kijken naar zijn race. En toen iemand hem vroeg of hij niet teleurgesteld was toen bleek dat hij heel dicht bij een medaille was, gaf hij het enige juiste antwoord: “Waarom? Ik heb toch mijn best gedaan?” En is dat niet waar het om draait in het leven?

Turnen
Normaal gesproken heb ik weinig met turnen, maar de Nederlandse turn(st)ers wilde ik wel aanmoedigen. Toen het tijd was voor de finale van Sanne Wevers zat ik ademloos voor de televisie. Ze deed oefeningen op de balk die ik op de grond nog niet half kan na doen. Het zag er zo sierlijk en makkelijk uit dat ik met kippenvel op de bank zat. Wat een prachtige oefening. Uiteindelijk heb ik met tranen in mijn ogen het verhaal van Sanne en haar familie zitten lezen. Ik heb diep respect hoe zij zich allemaal hebben opgeofferd voor de turn carrière van beide zusjes.

Ik kan nog uren door gaan, maar dat ga ik niet doen. Wel wil ik jullie nog even meenemen naar afgelopen dinsdag. Het was tijd voor een Welkom Thuis feest voor alle Nederlandse olympische sporters. Ik vond het leuk om nog 1 keer te genieten van onze kanjers en hun iets terug te geven. Uiteindelijk stap ik de trein in naar huis en raak ik aan de praat met 1 van de hockeymannen. Hij vertelt me dat hij verlangt naar zijn huis, zijn vrienden en zijn familie en dan realiseer ik me dat Rio leuk is, maar dat er niks boven thuis gaat met de mensen waar je van houdt.

Welkom thuis sportminnend Nederland!